Podstawową zasadą pozytywnego myślenia jest założenie, że jesteśmy w stanie wpływać na swe życie poprzez zmianę sposobu myślenia. Myślenie typu: “nie potrafię tego”, “to nie jest dla mnie”, nie stać mnie na to” powoduje, że w podświadomości tworzy się program negatywny i pesymistyczny a los zgodnie z życzeniem zsyła niepowodzenia. Pozytywne myślenie dąży do stworzenia idealnego obrazu własnej osoby i wyparcia negatywnych myśli. Dodaje nam to pewności siebie i wiary we własne możliwości. Ten system myślowy pozwala nam zmierzyć się ze wszystkimi problemami. Psycholodzy uważają, że im więcej człowiek ma pozytywnych myśli tym większy odnosi sukces w życiu. Jeśli wierzy we własna doskonałość przestaj dostrzegać problemy. Kiedy pojawiają się wątpliwości należy je zamienić na pozytywy. Nigdy nie należy wmawiać sobie: “nie zasługuję na awans”, lecz twierdzić: ” tak, w pełni zasługuję na lepsze stanowisko”. Dzięki pozytywnemu myśleniu człowiek ma szansę żyć bez problemów, cieszyć się szczęściem i bytować na szczytach bogactwa duchowego i materialnego. Każdy człowiek narażony jest w życiu na trudne sytuacje i musi sobie z nimi radzić. Optymistom nie wiedzie się lepiej niż pesymistom, ale potrafią oni w inny sposób patrzeć na świat. Wierzą, że porażka jest tylko chwilowym niepowodzeniem. Nie czują się winni za to, co ich spotyka, lecz interpretują to jako nieszczęśliwy przypadek losu. Kiedy znajdą się w trudnej sytuacji robią wszystko by pokonać przeszkodę. Udowodniono natomiast, że u podłoża pesymizmu leży wyuczone poczucie bezradności. To stan, w którym człowiek ma wrażenie, że choćby nie wiadomo jak się starał nie będzie miał wpływu na wydarzenia. Poziom bezradności ma ogromny wpływ na naszą odporność na niepowodzenia. Jeśli człowiek nie potrafi podnieść się po porażce bezradność przechodzi w chroniczny stan a to z kolei może prowadzić do depresji. Psycholodzy uważają, że z pesymisty można przeobrazić się w optymistę. Pomaga w tym system TPS – trudność, przekonanie, skutek. Należy przeanalizować związek pomiędzy pojawiającą się trudnością, przekonaniem na jej temat i skutkiem własnych działań.

Obecnie najbardziej rozpowszechniona religia na świecie. Katolicy obecnie występują na każdym kontynencie. Najwięcej mnichów i misjonarzy wysyła na misje właśnie kościół katolicki. Początki sięgają przypuszczalnie 0 roku naszej ery, kiedy na świat przyszedł Jezus Chrystus. Według źródeł biblijnych nazywał siebie mesjaszem zesłanym z Nieba jako zbawienie dla pokoleń. Narodzony z dziewicy i poczęty w wyniku działania ducha świętego od razu zyskał zwolenników. Źródła historyczne uznają Jezusa za inteligentnego i charyzmatycznego przywódcę, nie traktują poważnie jego nadnaturalnych zdolności. Faktem jest jednak to, iż został skazany przez władze rzymskie na śmierć na krzyżu, co miało zapobiec wojnie między młodymi chrześcijanami i Żydami. Żydzi bowiem nie uznawali boskości Jezusa i negują to do dnia dzisiejszego. Największe wpływy miał kościół w okresie Średniowiecza, kiedy papieże mieli praktycznie nieograniczoną władzę. Nakładali klątwy i ekskomuniki na niepokornych władców, co pozbawiało ich tronu. Narodziły się w momencie rozpoczęcia reformacji, czy buntu Marcina Lutra w XVI wieku. Od razu zdobyły ogromną popularność, zwłaszcza wśród szlachty. Nie chciała ona bowiem płacić na kościół i podporządkowywać się władzy papieża. Do rewolucjonistów przyłączyli się też niektórzy królowie, jak król Danii czy Szwecji. Papież był bezsilny, gdyż za królami poszły całe narody. Najbardziej znaną religią protestancką jest anglikanizm. Narodził się w Anglii w 1534 roku za zgodą parlamentu na wniosek króla Henryka. Bezpośrednim powodem był brak zgody papieża na rozwód króla z powodu braku męskiego potomka z Katarzyną Aragońską. Przyczyną były tez problemy z płaceniem ogromnych ilości pieniędzy na rzecz Watykanu. Podstawą anglikanizmu jest uniezależnienie się od papieża i możliwość samodzielnego czytania Biblii. Odrzucono celibat przy jednoczesnym zachowaniu hierarchii kościelnej i wyświęcaniu biskupów. Po śmierci króla Henryka rozpoczęła się krwawa walka o władzę między przedstawicielami katolicyzmu i anglikanizmu.