Podstawową zasadą pozytywnego myślenia jest założenie, że jesteśmy w stanie wpływać na swe życie poprzez zmianę sposobu myślenia. Myślenie typu: “nie potrafię tego”, “to nie jest dla mnie”, nie stać mnie na to” powoduje, że w podświadomości tworzy się program negatywny i pesymistyczny a los zgodnie z życzeniem zsyła niepowodzenia. Pozytywne myślenie dąży do stworzenia idealnego obrazu własnej osoby i wyparcia negatywnych myśli. Dodaje nam to pewności siebie i wiary we własne możliwości. Ten system myślowy pozwala nam zmierzyć się ze wszystkimi problemami. Psycholodzy uważają, że im więcej człowiek ma pozytywnych myśli tym większy odnosi sukces w życiu. Jeśli wierzy we własna doskonałość przestaj dostrzegać problemy. Kiedy pojawiają się wątpliwości należy je zamienić na pozytywy. Nigdy nie należy wmawiać sobie: “nie zasługuję na awans”, lecz twierdzić: ” tak, w pełni zasługuję na lepsze stanowisko”. Dzięki pozytywnemu myśleniu człowiek ma szansę żyć bez problemów, cieszyć się szczęściem i bytować na szczytach bogactwa duchowego i materialnego. Każdy człowiek narażony jest w życiu na trudne sytuacje i musi sobie z nimi radzić. Optymistom nie wiedzie się lepiej niż pesymistom, ale potrafią oni w inny sposób patrzeć na świat. Wierzą, że porażka jest tylko chwilowym niepowodzeniem. Nie czują się winni za to, co ich spotyka, lecz interpretują to jako nieszczęśliwy przypadek losu. Kiedy znajdą się w trudnej sytuacji robią wszystko by pokonać przeszkodę. Udowodniono natomiast, że u podłoża pesymizmu leży wyuczone poczucie bezradności. To stan, w którym człowiek ma wrażenie, że choćby nie wiadomo jak się starał nie będzie miał wpływu na wydarzenia. Poziom bezradności ma ogromny wpływ na naszą odporność na niepowodzenia. Jeśli człowiek nie potrafi podnieść się po porażce bezradność przechodzi w chroniczny stan a to z kolei może prowadzić do depresji. Psycholodzy uważają, że z pesymisty można przeobrazić się w optymistę. Pomaga w tym system TPS – trudność, przekonanie, skutek. Należy przeanalizować związek pomiędzy pojawiającą się trudnością, przekonaniem na jej temat i skutkiem własnych działań.

Psychologowie odkryli, że jednym z czynników wpływających na nasze zachowanie jest potrzeba jak najlepszego myślenia o sobie. Ustalono też, że do prawidłowego funkcjonowania człowiek potrzebuje wysokiej samooceny. Przykre uczucie spowodowane informacją o własnych słabościach to dysonans poznawczy. W warunkach tego silnego napięcia działamy tak by przekonać o słuszności swojego postępowania. Wyobrażenie o nas samych może być zagrożone przez zachowanie innych. Powstawanie dysonansu w takich sytuacjach wyjaśnia teoria podtrzymywania własnej wartości. Dzieje się to na przykład w sytuacji konkurencyjnej, kiedy dany człowiek okazuje się lepszy od nas. Zaburzone zostaje wówczas nasze “ja”. Sposobem na wyjście z tej sytuacji możemy odnaleźć potwierdzając swoja wartość w innej dziedzinie. Zjawisko to nosi nazwę autoafirmacji. W niektórych warunkach większe znaczenie ma potrzeba potwierdzenia swoich umiejętności a niżeli podwyższenia własnej wartości. Obroną swojego “ja” są zachowania polegające na zmniejszeniu dysonansu. Dobrym sposobem jest przeczekanie nieprzyjemnego odczucia i wyciągnięcie nauki na przyszłość. Poznanie własnej osobowości ma ogromne znaczenie w codziennym życiu człowieka i powoduje, że potrafi on kierować swoimi myślami, uczuciami i reakcjami. Człowiek w dzisiejszym świecie pełnym pośpiechu i obowiązków może czuć się przemęczony i zniechęcony. Dlatego bardzo ważne jest planowanie swoich codziennych obowiązków. Wybierzmy, zatem cele najważniejsze, które najszybciej chcemy zrealizować i od nich zacznijmy działanie. Dobrym sposobem uporządkowania swojego dnia jest dziennik codziennych czynności. Zapisujmy przez tydzień swe zajęcia a następnie wykreślmy czynności, które zajmują nam dużo czasu a nie przynoszą oczekiwanych efektów. Wszyscy chcemy być szczęśliwi, cieszyć się dobrą pracą, nauką, rodziną oraz czasem na odpoczynek. Jednakże szczęście nie jest tym, co nam się przydarza. Nie zależy od warunków zewnętrznych, ale od ich interpretacji. Jest stanem, do którego musimy się przygotować a gdy go osiągniemy trzeba go starannie pielęgnować. Jeśli nauczymy się kontrolować własne doświadczenia, będziemy potrafili sami podejmować decyzje o własnym życiu a to zapewni nam szczęście.

Psycholog społeczny Asch przeprowadził badania dotyczące konformizmu i ustalił warunki jego powstawania.Chyba najbardziej znanym przykładem zjawiska konformizmu jest eksperyment przeprowadzony przez Solomona Ascha. Ten amerykański psycholog społeczny przeprowadził serie eksperymentów dotyczących wpływu nacisku grupowego na zachowanie się i przekonania jednostki. W jego badaniu eksperymentator pokazywał każdemu badanemu dwie plansze. Na pierwszej z nich znajdowała się linia pojedyncza, natomiast na drugiej trzy linie oznaczone kolejnymi numerami od 1 do 3. Potem proszono uczestników, żeby oceniali, która z trzech linii umieszczonych na drugiej z plansz jest najmocniej zbliżona do linii z planszy pierwszej. Następnie polecono im , aby głośno wypowiadali własne zdanie. Długość odcinków była bardzo zróżnicowana, w związku z czym bardzo łatwo można było udzielić prawidłowej odpowiedzi. Wówczas podstawiony pomocnik eksperymentatora ni stąd, ni zowąd udzielał błędnej odpowiedzi. Osoba badana oczywiście uznawała tą odpowiedź za pomyłkę. Problem jednak rodził się wtedy, gdy wszyscy udzielali takiej odpowiedzi, gdyż wszyscy współpracowali z eksperymentatorem. Wszyscy, oprócz jednej osoby badanej. Asch chciał sprawdzić, jak zachowa się ta osoba, czy udzieli poprawnej odpowiedzi, czy też będzie odpowiadać tak, jak pozostali. Konformizm jest postawą, która często wiąże się z zaspokojeniem jakichś ważnych dla jednostki potrzeb.Konformizmem można nazwać postawę, która jest zgodna z obowiązującymi normami, wartościami, zasadami, wzorami albo poglądami. Termin ten pochodzi od łacińskiego słowa “conformo”, które znaczy tyle, co upodabniać, ukształtować. Konformizm więc to inaczej postawa, która uwidacznia się w tym, że jednostka postępuje w sposób podyktowany przez normy i wzory narzucone przez grupę. Postawa ta wiąże się z uległością jednostki w celu osiągnięcia przez nią osobistych korzyści. Konformista dostosowuje większość swoich zachowań i sposobu myślenia do zachowania i sposobu myślenia wyznawanego przez grupę. Spowodowane to jest rzeczywistym lub wyimaginowanym naciskiem ze strony grupy, do której jednostka należy. Istotnym zagadnieniem, o którym warto w tym miejscu wspomnieć jest wpływ innych ludzi, który prowadzi nas do konformizmu. W takiej sytuacji spostrzegamy te osoby jako ważne źródło informacji i stąd czerpiemy wskazówki co do naszego zachowania. Jesteśmy przekonani, że interpretacja niezbyt dla nas jasnej sytuacji jest bardziej poprawniejsza od naszej.